Meer over ons…

Over ons:
Wij zijn Ben en Rosa Kremer en alle twee begin 60.

We hebben 2 kinderen een dochter en een zoon.
Onze dochter heeft een jongen en meisje als tweeling en nog een meisje.

Onze hobby is reizen, we gaan standaard twee keer per jaar op vakantie.
We proberen 1 keer per 2 jaar een verre reis te maken.
Daarbij proberen we ook onze kinderen en kleinkinderen te betrekken.
Zo hebben we de kleinkinderen meegenomen op een verre reis.
Dit leek ons een mooi cadeau van Opa en Oma, een reis om nooit te vergeten.

De tweeling is mee geweest voor een rondreis door Sri Lanka.
En de jongste meid hebben we meegenomen naar Maleisië en Borneo. 
Voor ons en de kleinkinderen waren dit hoogtepunten om nooit te vergeten.

Verder hebben we al veel landen gezien zoals, India, Nepal, Java, Bali, Thailand, Zuid-Afrika, Swaziland, Lesotho, Costa Rica, Maleisië, Borneo, Venezuela, Sri Lanka, Vietnam, Cambodja, Gambia en bijna alle landen in Europa. 

Over Ben:
Ben is geboren in Groningen stad.
Heeft als opleiding Timmerman op de LTS gedaan.

Toen ik van school ging ben ik bij Hooghoudt komen te werken, eerst achter de lopende band en later als bandchef. Hier heb ik ook ervaring opgedaan als heftruck chauffeur.
Ik heb daar 8 jaar gewerkt en heb toen ontslag genomen om voor onszelf een Café te beginnen in Zoutkamp. Omdat dit niet liep zijn we daar na een jaar weer mee gestopt.
Omdat ik een rug afwijking heb kon ik bij de Sociale werkvoorziening aan het werk komen.
Daar werk ik alweer vanaf 1984, momenteel ben ik daar kwaliteitscontroleur.

Over Rosa:
Ook Rosa is geboren in Groningen stad.

Heeft op de huishoudschool gezeten.

Daarna heb ik verschillende baantjes gehad.
Toen kwam ik bij de Thuiszorg te werken en daar lag mijn hart.
Ik ben begonnen met de opleiding helpende en daarna de verzorgende opleiding.
Na een ongelukje op het werk moest ik stoppen, jammer genoeg.
Gelukkig heb ik nu alweer plm. 15 jaar een leuke baan. 

Over onze hobby reizen.
Op veel vakanties doen we vaak iets voor de minder bedeelden onder ons.
We hebben in India doosjes Lego en pennen meegenomen en er hier en daar wat van uitgedeeld.

Met onze kleinkinderen in Sri Lanka hebben we een weeshuis bezocht voor gehandicapten en daar geld gedoneerd. Ook bezoeken we vaak een kleine kliniek of ziekenhuisje en brengen daar Paracetamol, bloeddrukmeters, pleisters enz.
Als je dan met eigen ogen kunt zien hoe blij mensen er mee zijn dan gaat je hart open.

Over Gambia:
Gambia is 1 van de armste landen in Afrika.

Toen we voor het eerst naar Gambia gingen, zo’n 5 jaar geleden, hebben we een gids gevonden op internet zijn naam was Saikou.
Hij heeft ons veel laten zien in Gambia en vraagt als hij meegaat slechts 5 euro per persoon voor zijn werk als gids.
Toen we met eigen ogen konden zien hoe mensen daar moeten leven buiten het toeristengebied werden we door Gambia geraakt.

Normaal gaan we nooit voor een 2e keer naar een bestemming maar Gambia was anders.
Het jaar daarop zijn we weer met Saikou op stap geweest en met Biram vanaf toen onze vaste taxi chauffeur.

Saikou zag het op enig moment niet meer zitten. De toeristen gaan op excursie met de grote organisaties, hij had geen werk en de kinderen moesten van school af omdat er geen schoolgeld was.
Kinderen die niets leren in Gambia komen vaak in de prostitutie terecht en omdat wij een beetje een band hadden opgebouwd met Saikou hebben we besloten om hem te helpen.
We hebben hem elke 2 maand 2 bananendozen met levensmiddelen opgestuurd.
We zijn met hem naar de school gegaan waar zijn kinderen les kregen, hier hebben we voor het hele jaar het schoolgeld betaald. Ook hebben we ervoor gezorgd dat Saikou stroom in zijn huis kreeg.

Dit hebben we zo 3 jaar gedaan todat Saikou vorig jaar zei dat zijn vrouw een droom had.
Wij vroegen wat dat was en hij vertelde dat zijn vrouw graag ijs en limonade zou verkopen.
Zij moeten dan per dag 15 euro investeren om de spullen te kopen die daarvoor nodig zijn, en konden met die investering ook 15 euro per dag verdienen.
In Gambia een fortuin als je nagaat dat Saikou wel eens een dag in de bouw werkte om stenen aan te slepen en cement te maken, hiervoor kreeg hij dan 2 euro op een dag.
Wederom hebben Rosa en ik toen besloten om hem een nieuwe vriezer te kopen.
De verkopen gaan goed en onze hulp is voor Saikou en zijn gezin niet langer nodig.

Ons project:
Nu we gestopt zijn  Saikou te helpen, wilden we toch graag iets blijven doen voor Gambia. Biram sturen we nog regelmatig een doos levensmiddelen maar dat is het dan ook.

De dozen worden verstuurd via de Stichting Goods voor Gambia in Hoogeveen.
We hebben aan hun gevraagd of ze een project hadden waar we wat voor konden doen.

Zij hadden een hulpaanvraag gehad van een schooltje in Sambuyang.
Hier zijn we dus in het voorjaar naar toe gegaan, het ligt ver buiten het toeristengebied vlakbij Gunjur. Het is een boerendorp en alleen te bereiken via een zandweg.
De leraar leeft van giften en gaven uit het boerendorp, de ouders van de kinderen kunnen geen schoolgeld betalen. De school verkeert in een erbarmelijke toestand.

In het begin waren de kinderen wat bang en schuw de meeste hadden nog nooit iemand met een blanke huid gezien.
Maar na het uitdelen van Ranja, koeken en zakjes met schoolspullen was het ijs gebroken.
Iedereen ook de ouders moesten aan ons zitten voelt een blanke huid net zoals een zwarte?

Terug in het hotel kregen we het pas echt te doen met de kinderen daar.
Geen steun voor het gammele dak omdat het onderste stuk van de ondersteuningspaal ontbrak. Stinkende WC, geen water, geen elektra, geen fatsoenlijke vloer in de klas, geen schoolspullen, geen meubilair en noem het maar op, van alles niks dus.

We zagen het helemaal voor ons als iemand tegen de paal loopt en het dak komt naar beneden dan kunnen er wel gewonden en in het ergste geval wel doden vallen. De golfplaatjes daar zijn echt net scheermesjes. Foto’s op de site laten zien dat mensen er mee lopen, en dat is dan niet 1 plaat maar een stapeltje van 20 stuks.

De volgende dag hebben we mr. Daffeh de leraar gebeld met de vraag of hij kon informeren wat het zou kosten om het dak te vervangen. Hij wist niet wat hij hoorde en zei “is this a dream?” wij zeiden nee vraag maar wat het kost en dan zullen we zien wat we kunnen doen.
Dezelfde dag belde hij terug het hele dak kon klaar voor 450 euro.
Gelijk hebben we Biram gebeld en gevraagd hoe we dit het beste konden aanpakken.
Biram zei tegen ons we halen zelf alle materialen op en leggen dat bij de school.
We geven aan mr. Daffeh het werkloon en hij geeft 25% bij aanvang van de werkzaamheden aan de mensen die het dak vervangen. Als alles klaar is krijgen ze de rest.
Het nieuwe dak werd een feit!

Dit alles was de eerste aanzet.
Nu willen we proberen met de hulp van iedereen die deze kinderen een warm hart toedragen om via Crowd Funding een aantal essentiële zaken voor elkaar te krijgen.

Onze doelen:
Betonvloeren in en om de school.
Nieuw toiletgebouwtje.
Stroom d.m.v. zonnepanelen in de school
Een waterput.
Schoolmeubilair
Lesboekjes